“Dit is de eerste dag van de rest van je leven”…
Die zin doet me denken aan een ‘Bond Zonder Naam’ spreuk. Vroeger kregen we bij ons thuis wekelijks zo’n kaart in de bus, met zo’n zinnetje op om over te bezinnen. Ik weet niet of deze er ooit bijzat, of waar ik het voor het eerst oppikte.
Je kan ‘t afgezaagd, cliché of melig vinden. En dat is het ook wel, na al zoveel keren gebruikt geweest te zijn door inspiratieloze wenskaartschrijvers of erger nog, mensen die de hele tijd quotes op Twitter of Facebook posten omdat ze zelf niets te zeggen hebben. Of mensen die erover bloggen. Zo heb je er tegenwoordig ook nogal wat.
Wat een stomme zin ook. Alsof ik dat niet wist. Evidenter kon niet. Natuurlijk begint de rest van mijn leven vandaag. Wanneer anders?
En met een kleine verschuiving in perspectief betekent die zin plots heel veel. Waw, alles in mijn leven tot nu toe, was maar een verhaal met weinig betekenis. Het overkwam me. Ik probeerde dingen te veranderen, maar dat ging niet. Want zo was alles nu eenmaal. En nu, vandaag, dit eigenste moment, wordt alles anders. Want ik heb een beslissing gemaakt. Iets gedaan wat het begin is – het echte begin, niet zoals gisterenochtend een nieuwe dag begon die redelijk hetzelfde was als de dag ervoor, nee het echte begin – van een nieuw leven. Van “Mijn leven, hoofdstuk 2 – De rest”.
Want ik heb deze eerste blogpost geschreven. En ik heb beslist om de gouden kennis die ik over de jaren heb verzameld, en zo wat in stukjes toegepast, met ups en downs, eens allemaal in een eenvoudig systeem te gieten en massaal te gaan toepassen. Met niet gewoon een stijgende lijn tot gevolg. Nee, ik ben van plan om van één soort lijn naar een heel ander soort lijn te gaan. Het is januari 2010. Hoe toepasselijk, het begin van het jaar. Een nieuw decennium ontluikt zelfs.
De resultaten zal je hier kunnen lezen. Het systeem is transformologie.
